زاهد ز سبحه نعل یقینت در آتش است

یارب که التجا به در توتیا برد

حسن قبول جعوه کمین بهانه ایست

کو دل که جای آینه دست دعا برد

درکعبه راه دیر گرفتی خدا برد

کو قاصدی که در شکن دام انتظار

پیغامی از تو آرد و ما را ز ما برد