نشکستن این شیشه قیامت به حلب برد

هیهات دم بازپسین عرض ادب برد

رشک نفسم سوخت که نام تو به لب برد

بر عالم فطرت دل بی درد ستم کرد

فرصت نرسانید به مقصد نفسم را

این شمع پیام سحری داشت که شب برد

ای غنچه دودم تنگی دل مغتنم انگار