ای غنچه دودم تنگی دل مغتنم انگار

نشکستن این شیشه قیامت به حلب برد

فرصت نرسانید به مقصد نفسم را

این شمع پیام سحری داشت که شب برد

زبن غمکده هرگاه الم رفت طرب برد

فریاد که بی مطلبی پیش نبردم

همت خجلم کرد ز جایی که طلب برد