فریاد که بی مطلبی پیش نبردم

این شمع پیام سحری داشت که شب برد

ای غنچه دودم تنگی دل مغتنم انگار

زبن غمکده هرگاه الم رفت طرب برد

همت خجلم کرد ز جایی که طلب برد

چون شمع به بیماری دل ساخته بودم

فرصت به تکلف عرقی کرد که تب برد