درد طلب عشق در آفاق که دارد

فرصت به تکلف عرقی کرد که تب برد

قاصد، نشوی منفعل لغزش مستان

خواهد همه جا نامه ما برگ عنب برد

کم نیست که لیلی غم مجنون به عرب برد

گر مرگ نمی بود غم خلق که می خورد

صد شکر که اینجا همه کس روز به شب برد