کم نیست که لیلی غم مجنون به عرب برد

قاصد، نشوی منفعل لغزش مستان

خواهد همه جا نامه ما برگ عنب برد

درد طلب عشق در آفاق که دارد

گر مرگ نمی بود غم خلق که می خورد

صد شکر که اینجا همه کس روز به شب برد

این آدم وحوا شرف نسبت هستی است