غفلت برای سوختنم برکنار برد

زین دشت جز وبال تعلق نچیده ایم

آن دامنی که کسوت ما داشت خار برد

قدر حضور بحر ندانست زورف

آیینه خانه بود تماشاگه ظهور

سیر بهار رنگ به خویشم دچار برد

آخر هوای وصل توام کرد بی سراغ