آیینه خانه بود تماشاگه ظهور

آن دامنی که کسوت ما داشت خار برد

قدر حضور بحر ندانست زورف

غفلت برای سوختنم برکنار برد

سیر بهار رنگ به خویشم دچار برد

آخر هوای وصل توام کرد بی سراغ

چندان تپید دل که ز خاکم غبار برد