آه که گوش عبرتی محرم راز ما نشد

ذوق حنا ز دست ما دامن آن نگار برد

چون نفس از فسون دل آبله پای حیرتم

جز غم کوتهی نبود ازگره آنچه تار برد

ناله به هرکجا دمید، ریشه به پنبه زار برد

تا رقم چه مدعا سرخط کلک آرزوست

دیده سیاهیی که داشت کاتب انتظار برد