وصل گوهریابد آن موجی که این خاشاک برد

رنگ در دل داشتم روشنگر ادراک برد

همچو سیل این خانه را افسون رفتن پاک برد

در سرم بی مغزی شور هوس پیچیده بود

کرد شغل جاه خلقی را به بیدردی علم

لابه ای چند آبروی دیده نمناک برد

حیف اوقاتی که کس منت کشد از هر خسی