لابه ای چند آبروی دیده نمناک برد

در سرم بی مغزی شور هوس پیچیده بود

وصل گوهریابد آن موجی که این خاشاک برد

کرد شغل جاه خلقی را به بیدردی علم

حیف اوقاتی که کس منت کشد از هر خسی

وقتی پیری خوش که بی دندانی اش مسواک برد

هستی از گرد نفس باری به دوشم بسته است