وقتی پیری خوش که بی دندانی اش مسواک برد

کرد شغل جاه خلقی را به بیدردی علم

لابه ای چند آبروی دیده نمناک برد

حیف اوقاتی که کس منت کشد از هر خسی

هستی از گرد نفس باری به دوشم بسته است

چون سحر بر آسمان می بایدم این خاک برد

بهر نام دیگران تا چند شغل جان کنی