در آتشم فکن که سپند فسرده ام

از خاک هند دجله به بغداد می برد

هرچند دل ز شرم خیال ات عرق کند

یک شیشه خانه عرض پریزاد می برد

تا سرمه نیست زحمت فریاد می برد

بیدل بنال ورنه درین دامگاه یاس

خاموشی ات ز خاطر صیاد می برد