از خاک هند دجله به بغداد می برد

تا گردی از خرام تو باغ تصورست

شوق از خودم به سایه شمشاد می برد

یک موج اگر عنان گسلد سیل گریه ام

هرچند دل ز شرم خیال ات عرق کند

یک شیشه خانه عرض پریزاد می برد

در آتشم فکن که سپند فسرده ام