تا گردی از خرام تو باغ تصورست

آیینه تا نفس زده ای باد می برد

این پیکری که تیشه تدبیر جانکنی است

ما را همان به تربت فرهاد می برد

شوق از خودم به سایه شمشاد می برد

یک موج اگر عنان گسلد سیل گریه ام

از خاک هند دجله به بغداد می برد