آیینه تا نفس زده ای باد می برد

در دیر پا بر آتشم از کعبه سر به سنگ

دیگر کجایم این دل ناشاد می برد

از حرف و صوت جوهر تحقیق رفته گیر

این پیکری که تیشه تدبیر جانکنی است

ما را همان به تربت فرهاد می برد

تا گردی از خرام تو باغ تصورست