ما را همان به تربت فرهاد می برد

از حرف و صوت جوهر تحقیق رفته گیر

آیینه تا نفس زده ای باد می برد

این پیکری که تیشه تدبیر جانکنی است

تا گردی از خرام تو باغ تصورست

شوق از خودم به سایه شمشاد می برد

یک موج اگر عنان گسلد سیل گریه ام