این پیکری که تیشه تدبیر جانکنی است

دیگر کجایم این دل ناشاد می برد

از حرف و صوت جوهر تحقیق رفته گیر

آیینه تا نفس زده ای باد می برد

ما را همان به تربت فرهاد می برد

تا گردی از خرام تو باغ تصورست

شوق از خودم به سایه شمشاد می برد