شرمسار هستی ام کاین کاغذ آتش زده

فکر خویشم آخر از صحرای امکان می برد

همچو شمع آن سوی دامانم گریبان می برد

یک دو گامم زین شبستان با چراغان می برد

الفت دل با دم هستی دو روزی بیش نیست

انتظار شیشه اینجا طاق نسیان می برد