انتظار شیشه اینجا طاق نسیان می برد

شرمسار هستی ام کاین کاغذ آتش زده

یک دو گامم زین شبستان با چراغان می برد

الفت دل با دم هستی دو روزی بیش نیست

پیکر خم گشته در پیری مددخواه از سر است

از گرانی گوی ما با خویش چوگان می برد

حاصل این مزرع علم و عمل سنجیدنی است