از گرانی گوی ما با خویش چوگان می برد

الفت دل با دم هستی دو روزی بیش نیست

انتظار شیشه اینجا طاق نسیان می برد

پیکر خم گشته در پیری مددخواه از سر است

حاصل این مزرع علم و عمل سنجیدنی است

سنبله چون پخته شد چرخش به میزان می برد

از فنا هر کس کمال خویش دارد در نظر