از فنا هر کس کمال خویش دارد در نظر

از گرانی گوی ما با خویش چوگان می برد

حاصل این مزرع علم و عمل سنجیدنی است

سنبله چون پخته شد چرخش به میزان می برد

دانه را در آسیاها هیات نان می برد

تا گداز دل دهد داد فسردنهای جسم

سنگ این کوه انتظار شیشه سازان می برد