ورنه به عرض مدعا عرض حیا که می برد

توام گل دمیده ایم دامن صبح چیده ایم

در چمنی که رنگ ماست بوی وفا که می برد

نغمه محفل کرم وقف جنون سایل است

ننگ هوس نمی کشد دولت بی زوال ما

بر در کبریای فقر نام هما که می برد

کرد کشاکش هوس مفلست از شکوه ناز