بر در کبریای فقر نام هما که می برد

نغمه محفل کرم وقف جنون سایل است

ورنه به عرض مدعا عرض حیا که می برد

ننگ هوس نمی کشد دولت بی زوال ما

کرد کشاکش هوس مفلست از شکوه ناز

آگهی اینکه از کفت رنگ حنا که می برد

هرکه گذشت ازین چمن ریشه حسرتش بجاست