هرکه گذشت ازین چمن ریشه حسرتش بجاست

بر در کبریای فقر نام هما که می برد

کرد کشاکش هوس مفلست از شکوه ناز

آگهی اینکه از کفت رنگ حنا که می برد

این همه کاروان رنگ رو به قفا که می برد

آینه حضور دل تحفه دیر و کعبه نیست

آنچه نثار نازتست در همه جاکه می برد