عرض مطلب یک فلک ره دارد از دل تا زبان

باش تا بر خاک مژگان سیاهی بگذرد

از غبار ما سواد عجز روشن کردنیست

باید این خط هم به چشمت گاه گاهی بگذرد

چون سحر صد نردبان بندی که آهی بگذرد

برنمی دارد چوگردون عمر تمکین وحشتم

ننگ آن جولان که از من سال و ماهی بگذرد