پیاله گیر که فصل دماغ می گذرد

بهار می رود و گل ز باغ می گذرد

نوای بلبل و آواز خنده گلها

به دوش عبرت بانگ کلاغ می گذرد

کدورتی که ز اسباب چیده ای بر دل