نوای بلبل و آواز خنده گلها

بهار می رود و گل ز باغ می گذرد

پیاله گیر که فصل دماغ می گذرد

به دوش عبرت بانگ کلاغ می گذرد

کدورتی که ز اسباب چیده ای بر دل

سیاهیی است که آخر ز داغ می گذرد