سیاهیی است که آخر ز داغ می گذرد

نوای بلبل و آواز خنده گلها

به دوش عبرت بانگ کلاغ می گذرد

کدورتی که ز اسباب چیده ای بر دل

به جستجوی چه مطلب شکسته ای دامن

غبار خود بهم آور سراغ می گذرد

کسی به جان کنی بی اثر چه چاره کند