که نفس نازده هر شب سحرم می گذرد

باکه گویم چه قیامت به سرم می گذرد

درد اندوه خوش است از طرب بیکاری

حیف دستی که ز دل برکمرم می گذرد

خاک گل می کنم و می روم از خویش چو اشک