حیف دستی که ز دل برکمرم می گذرد

باکه گویم چه قیامت به سرم می گذرد

که نفس نازده هر شب سحرم می گذرد

درد اندوه خوش است از طرب بیکاری

خاک گل می کنم و می روم از خویش چو اشک

عرق شرم زپا پیشترم می گذرد

ترک سعی طلب ز شمع نمی آید راست