عرق شرم زپا پیشترم می گذرد

درد اندوه خوش است از طرب بیکاری

حیف دستی که ز دل برکمرم می گذرد

خاک گل می کنم و می روم از خویش چو اشک

ترک سعی طلب ز شمع نمی آید راست

پای رفتارم اگر نیست سرم می گذرد

گرد کم فرصتی کاغذ آتش زده ام