آب در ظرف سفالین می شود بسیار سرد

بی تکلف با نفس روزی دو باید ساختن

دل هواخواه و نسیمی دارد این گلزار سرد

تا شود هستی گوارا با غبار فقر جوش

یاس پیما اشک فرهادم شبی آمد به یاد

ناله ای کردم که گردید آتش کهسار سرد

در جوانی به که باشی هم سلوک آفتاب