تا شود هستی گوارا با غبار فقر جوش

پوست اندازد، بود هرچند جای مار سرد

بی تکلف با نفس روزی دو باید ساختن

دل هواخواه و نسیمی دارد این گلزار سرد

آب در ظرف سفالین می شود بسیار سرد

یاس پیما اشک فرهادم شبی آمد به یاد

ناله ای کردم که گردید آتش کهسار سرد