خواب پا داشتم از آبله مژگان واکرد

نقش نیرنگ جهان در نظرم رنگ نیست

در تمثال زدم آینه استغنا کرد

سعی مغرور ز عجزم در آگاهی زد

فطرت سست پی از پیروی وهم امل

لغزشی خورد که امروز مرا فردا کرد

می شمارم قدم و بر سر دل می لرزم