که باید از عرقم سیر جام و مینا کرد

ستم نصیب دلم من کجا و درد کجا

نفس به کوچه نی رفت و ناله پیدا کرد

ز شرم چشم تو دارد خیالم انجمنی

چه سحر بود که افسون بی نیازی عشق

مرا به خاک نشاند و ترا تماشاکرد

به فکر کار دل افتادم از چکیدن اشک