به فکر کار دل افتادم از چکیدن اشک

که باید از عرقم سیر جام و مینا کرد

چه سحر بود که افسون بی نیازی عشق

مرا به خاک نشاند و ترا تماشاکرد

شکست شیشه به روبم در حلب واکرد

ازین بساط گذشتم .ولی نفهمیدم

که وضع پیکر خم با که این مدارا کرد