گرد بساط تسلیم در عجز نازها داشت

شرم تغافل آخر حق وفا ادا کرد

خاک رهیم ما را آسان نمی توان دید

مژگان خمید تا چشم آهنگ پیش پا کرد

پرواز خود سریها زان دامنم جدا کرد

یا رب که خشک گردد مانند شانه دستش

مشاطه ای که دل را از طرهء تو واکرد