بی گداز شیشه می در جام نتوانست کرد

باد صبحی داشت طوف دامنت اما چه سود

گرد ما را جامه احرام نتوانست کرد

نشئه خواهی آب کن دل را که اینجا هیچکس

در جنون زاری که ما حسرت کمین راحتیم

آسمان هم یک نفس آرام نتوانست کرد

گر دلت صاف است از مکروهی دنیا چه باک