گر دلت صاف است از مکروهی دنیا چه باک

بی گداز شیشه می در جام نتوانست کرد

در جنون زاری که ما حسرت کمین راحتیم

آسمان هم یک نفس آرام نتوانست کرد

قبح شخص آیینه را بدنام نتوانست کرد

آب زد بیدل به راهش عمرها چشم ترم

آن ستمگر یک نگه انعام نتوانست کرد