زین انجمن زیان زده ای شمع سودکرد

آیینه دار نقش قدم بود هستی ام

هرکس نظرفکند به من سرفرودکرد

شد آبیار مزرع امکان گداز من

خونم به دل ز بوی گلش می درد نقاب

رنگ آتشی که داشت درین غنچه دود کرد

تا انتظار صبح قیامت امان کراست