روزها در قدم زلف تو شب باید کرد

گر شود پیش تو منظور نثار نگهی

گوهر جان به هوس تحفه لب باید کرد

جمع بودن به پریشان صفتی آسان نیست

زبن توهمکده سامان دگر نتوان یافت

جز دمی چند که ایثار تعب بایدکرد

ترک لذات جهان مفت سلامت شمرید