زبن توهمکده سامان دگر نتوان یافت

گوهر جان به هوس تحفه لب باید کرد

جمع بودن به پریشان صفتی آسان نیست

روزها در قدم زلف تو شب باید کرد

جز دمی چند که ایثار تعب بایدکرد

ترک لذات جهان مفت سلامت شمرید

این شکر قابل آن نیست که تب بایدکرد