اشک آن شبنم برگ گل را رخت آتشکار کرد

دل سحرگاهی به گلشن یاد آن رخسار کرد

ناز غفلت می کشیم از التفات آن نگاه

خواب ما را سایه مژگان او بیدار کرد

قید آگاهی چه مقدار از حقیقت غافلست