بی تکلف بود هستی لیک فکر بد معاش

گریه ما نیز با ما این ادا بسیار کرد

از سر ما بینوایان سایه تا دارد دپغ

خانه خورشید را هم چرخ بی دیوار کرد

جامه عریانی ما را گریبان دارکرد

دردسر کم بود تا تدبیر صندل محو بود

صنعت بالین و بستر خلق را بیمارکرد