از سر ما بینوایان سایه تا دارد دپغ

یک نفس هستی به دوشم عالمی را بار کرد

نیست غم بر شمع ما گر یک دو لب خندید صبح

گریه ما نیز با ما این ادا بسیار کرد

خانه خورشید را هم چرخ بی دیوار کرد

بی تکلف بود هستی لیک فکر بد معاش

جامه عریانی ما را گریبان دارکرد