صنعت بالین و بستر خلق را بیمارکرد

بی تکلف بود هستی لیک فکر بد معاش

جامه عریانی ما را گریبان دارکرد

دردسر کم بود تا تدبیر صندل محو بود

آبیار مزرع اخلاق اگر باشد وفاق

جای گندم آدمیت می توان انبارکرد

سرکشید امروز بیدل از بنای اعتبار