شور اسرارم جنون انگیخت از موی سفید

وعده دیدار خلقی را امل مزدورکرد

شهرت اقبال عجز از چتر شاهی برتر است

موی چینی سایه آخر بر سر فغفور کرد

شوخی این پنبه ام هنگامه منصورکرد

نی ز طاعت بهره ای بردم نه ذوقی ازگناه

در همه کارم حضور نیستی معذور کرد