هر که بویی ز نفس یافت پرافشان گل کرد

سعی اشکیم ، دویدن چه خیال است اینجا

لغزشی بود ز ما آبله پایان گل کرد

غیر وحشت گلی از وضع سحر نتوان چید

اول و آخر هر جلوه تماشا دارد

نقش پا گل کن اگر آینه نتوان گل کرد

بیدل از منت دامان کشی تر نشدیم