برنمی آید سپند من به استیلای شوق

شب که دل از یاس مطلب باده ای در جام کرد

یک جهان حسرت به توفان داد و آهش نام کرد

از جرس باید دل بی انفعالم وام کرد

چشم من شد پرده ی زنبور و بیداری ندید

غفلت آخر حشر من درکسوت با دام کرد